هربار کلی طول میکشه تا آرشیو وبلاگم رو کلا ثبت موقت کنم ولی هربار این کار برام مثل دور ریختن خاطرات کهنه لذت بخشه.
حالا این منم و این وبلاگ و این فصل جدید زندگیم، میخوام بیام و بنویسم که چی شد این چندوقته، دیگه ترسی هم از گفتنش ندارم، چون تموم شده. همین یه ساعت پیش. حالا این داستان گذشته ی منه، حتی به فاصله ی یه ساعت و چیزی که مهمه اینه که من دیگه اون آدم نیستم.